1744); od 1523 ośr. reformacji. W 2 poł. XV i XVI w. rozkwit nauki i kultury (drukarnie pierwszą stałą prowadził 1518 34 A. Dyon, szkolnictwo, działalność bpa J. Turzo, który skupił wokół swego dworu uczonych i poetów, gościł tu m.in. E. Ciołek), silne związki z Polską (mieszczanie Wrocławia studiowali i wykładali w Akad. Krak.), utrzymane także po przejściu Wrocławia 1526 pod władzę Habsburgów. Przejściowe zahamowanie rozwoju spowodowane wojną trzydziestoletnią 1618 48 (spadek liczby ludności i produkcji, załamanie handlu); od 1639 działalność kontrreformacyjna jezuitów (1641 zał. kolegium jezuickie, 1702 przekształcone w uniw.); w 1 poł. XVIII w. ponowny rozwój pierwsze manufaktury sukiennicze, banki, rozwój handlu (m.in. z Saksonią, przywilej na wolny handel